Us & Them

Warsaw, 29. YALNIZLIK ŞIIRI*

2012-01-20T01:30:00.002Z

آنها که تنها زندگی نمي کنند

نمی دانند

که چه هولناک است

بيصدايی

چطور آدم با خودش حرف ميزند

چطورمی رود جلوی آينه

تشنه يک هم سخن

نمی دانند...

اورهان ولی

* Bilmezler yalniz yaşamayanlar,

Nasil korku verir sessizlik insana;

Insan nasil konuşur kendisiyle;

Nasil koşar aynalara,

Bir cana hasret, Bilmezler.

Orhan Veli / 1984

warsaw 28, And deep beneath the rolling waves

2012-01-18T23:48:00.001Z

من کهنه بچه دارم، نه خونه زندگی دارم، نه کار و پول و سرمایه و از این چیزایی دارم کهبدون من بخوابه کف زمین، نه چیزی می بینم دور و برم که به خاطرش هربار این کثافترو تحمل کنم. هربار از خودم بپرسم چرا تحمل می کنم وقتی می دونم دوباره همین بلاسرم میاد؟ چندبار دیگه تحمل می کنم؟ منتظرم چی بشه؟ هربار بدتر و کثافت تر از قبلمی شه. دیگه لازم نیست منتظر باشم که شاید دفعه ی بعد نیاد، یا آرومتر باشه، یاراحتتر بگذره. کافیه یه سرچ کنم صدتا مقاله بیاد جلوم که هربار لجن بالاتر میاد.هربار لجن طولانی تر و سفت تر دور پاهای بدبخت من رو می گیره.

یهروزایی کلمه هام رو می شمرم. یه روزایی کنتور هجاهایی که از دهنم در اومده صفرمیندازه. در رو می بندم. می شینم.

چیارزش این وضع رو داره؟

1400میلی گرم لمیکتال آدم رو می کشه. من قد یه سال لمیکتال دارم. بمیرم اونقدر اینجامی مونم تا همسایه ی سمت چپ بو بکشه. بعد ولی ننه بابام خیلی غصه می خورن. فکر میکنن تقصیر اونا بوده.

Warsaw 27

2012-01-16T19:55:00.000Z

قرص هاقصه ها را می برند

2012-01-04T23:34:00.001Z

اومدرید توی مخ ما حالا هم داره چمدون می بنده بره.نمی دونم باهاس ازش خوشم بیاد یاباید زودتر می زدم زیر چونه ش.
توی دومین رستوران معروف ورشو نشستیم، اسمش پُلکاست، من منتظر رون شنیتسلی خوک ام هستم که توی این رستوران مزه ی ماه شب چاردهمیده. پن کیک و سس قارچ رو هل می ده می گه بخور. می گم نمی خوام. می گه چرا نمیخوای؟ بعد از هفت روز که روزی هفتادبار گفته بکن، نکن، بخور، نخور، نشور، بخر،بردار، بذار، بخون، پاشو، بخواب، و الخ... می گم چون نمی خوام. سر تکون می ده بهقاعده ی همه این هفته که اینقدر عصبانی م کرده بود که شب تولدم تا صبح نشستم بغل ایزاک مون گریه کردم ازش عذرخواستم.روز اول سال نو بیدار شده بودم، ساعت 3 ظهر بود. چشمام قد شلغم شده بود. مامان زنگزد از خونه ی ایزاک مون زدم بیرون راه افتادم سمت خیابون اصلی داد میزدم که دیوونهم کرده. گفتم اینطور شده ، اونطور شده. اینقد داد زدم که دستم به گوشی یخ زد. ازاون روز دیگه حالم ازش بهم خورد. خیلی هم بهم خورد. اول بار که حالم رو بهم زد اونشب قبل از تولدم بود که رفتم پنیر بخرم کیک درست کنم وقتی رسیدم داشت از مامان میپرسید این قرص ها چیه و مامان اینقد مفصل توضیح می داد که پیچیدم توی دستشویی.نشستم روی توالت. گفتم گریه نکن. داد نزن. هیچی نگو. انگار نشنیدی. بعدا با مامان دعواکردم. گفتم ایران بودم ازت شکایت می کردم. راست گفتم. حق نداشت. صدبار عذر خواست.ریده بود. دوباره. مثه سالهای قبل. هربار گفته بود من نمی دونستم واست مهمه. گفتمدرک. ولی اون شبی که رید به ایزاکمون و تولد من بود و شب سال نو بود و من مثه بزنیگاش کرده بود روی دلم موند. وقتی قهوه می خوردیم بهش گفتم بیخود ریده. توجیهمیاورد. گفتم بیخود ریده. هیچی نگفت. مسافر و مهمون و این حرفا بود منم زیاد پا پینشدم. ولی ریخت پن کیک ها عذابم می داد. باز گفت چرا نیم خوای؟ گفتم چون نمی خوام.هی از اون فارسی بود و از من انگلیسی. نم یتونه بشینه سر میز آدم فارسی نفهم به منگیر فارسی بده. گفت خب. گفتم دیگه حل شد این قضیه؟ دوباره گیر نمی دی؟ گفت پس واسهچی سفارش دادی؟ گفتم من سفارش ندادم و دیگه نمی خوام در موردش حرف بزنم. گفت بدهاین ایزاک بخوره. فارسی گفت. بیشتر عصبانی شدم. به همون انگلیسی گفتم بچه نیست،بخواد می خوره. گشنه نمی مونه. سرش رو کرد توی خوراک کلم. ایزاک مون سرش رو کردتوی گوشیش. زل زدم به سقف. یشمی و طلایی بود. روش گل های درشت لاله کشیده بودن.گفتم من از یشمی و طلایی خوشم میاد. خسته بودم. یادم افتاد به 5 روزی که برایکریسمس خونه ی اقوام آقا بودیم. روی سرشون حلوا حلوا بودم. شب کریسمس که همه واسههم آرزو می کردن و تبریک می گفتن و نون و شراب می خوردن مادرش اومد سراغم گفت منرو مادر خودت بدون توی لهستان. بعد زد زیر گریه. من هم اشکم در اومد. گفتم مادرمیاینجا. بغلش کردم. باباش اومد گفت من دختر ندارم ولی تو دختر منی اینم خونه یتوئه. اینقدر این یه هفته توی گوشم خوند که اوضاع ایران بده و درست رو زود تموم کنو چرا لهستانی رو مثه بلبل یاد نگرفتی و هربار ایزاکمون گفت این بخدا نبوغ صادرکرده اینقد یاد گرفته که همه چی می فهمه و می تونه کاراش رو بکنه و فلان و بیسارکه به بابا گفتم من اصن ول می کنم میام ایران میرم سر یه کاری حالا که اوضاعاینقدر خرابه. بابا ی بیچاره م سرخ شده بود که اوضاع ِچی خرابه؟ من گفتم می تونمپول درس ت رو بدم و می دم. نمی دونم. زل زده بودم به شوفاژ که گرمه و لازم نیستتوی خونه مثل پارسال سگ لرز بزنم و گفته بودم شماها همتون به من دروغ می گین. اگهسخته بگید برگردم. گفت پاشو برو مشاور، دکتر. پول می فرستم که مغزت سالم باشه، چرتو پلا می گی. روی کاناپه ی نیم متری م مچاله شدم پتو ی بچگی م رو کشیدم روم جدول ِنسیم دوستی حل کردم تا صبح شه. یادم رفته بود اسم بازیگره چی هست. آخرش در اومدنیکو خردمند. گفتم خاک تو سرت چجوری اسم این یادت رفت؟ جر خورده همه چی.

Quarter life crisis

2011-12-28T23:22:00.002Z

این میشه سال بیست و پنجم. کاملا پیر شده م . نظر خودمه. توی آینه ولی یه دختر بچه میبینم. احساس زن بودن ندارم. وقتی به زن فکر می کنم زن دنبالش یه پسر بچه ی کوچولومی دوه. زن رو مامان صدا می کنن. زن مسئولیت داره. زن خونواده داره. نگاه جنسیتی مگاییده. ولی زن کسیه که مادر شده. از این که پیر می شم و زن نیستم دردم میاد.

Warsaw 26, جذب های و هوی تو

2011-12-10T15:53:00.001Z

ساعتچهار و ده دیقه ست. هیشکس از خونه آنلاین نیست. دیروز هم نبودن. ایمیل پریشب ام روهم جواب ندادن. پریشب به مامان ایمیل زدم می دونی خاله کوچیکه مشترک مجله هایپارکینسون ئه؟ باباجون 12 سال پیش مرد. تمام بیست و هفت سالی هم که پارکینسون داشتخاله کوچیکه لندن زندگی می کرد. نمی فهمم واسه ی چی هنوز مشترک این مجله ست. میترسه. با اینکه صدجای اون مجله ها می نویسن این بیماری ارثی نیست.

صبحگهی بود. گفتم قهوه هم نمی خوام حتی. از زیر لحاف گفتم نه. صورتم رو شستم اومدمخونه. همه جا رو شستم. سس سفید درست کردم با مرغ خوردم. دستام مثه دست زن های خونهدار شده که دستکش نمی پوشن و یکسره توی وایتکس و تشت رختشویی شنا می کنن. 6 تاامتحان تا دو هفته ی دیگه و دو تا مقاله و مقدمه ی پروژه به تخمم نیست. دیشب یهچیزبرگر رو کامل خوردم. خوشحال شد. گفت حالت داره خوب می شه. معتقده دارم می میرمکه با سرعت فجیعی لاغر شدم. به نظر خودم تغییری نکردم. به نظر ترازو تغییر کردم.مامانش آخرین بار گفت که نگرانه که من شاید همیشه گشنه م؟ یه مدتی از ریخت غذا عقممی گرفت. همه ی اینا رو می خواستم با یکی در میون بذارم. هیشکی نیست توی ایناینترنت گندیده. اون شبی که با کسری و بابک توی فیس بوک دری وری تگری کامنت میذاشتیم بهش گفتم من این دو تا رو تاحالا ندیدم ولی فکر می کنم دوستای منن. و اینکهبیشتر آدمایی که می شناسم گاون. بعد یک فکری کردم. جفتی روی یه صندلی نشسته بودیم.روی همه چی جا می شیم. بعد از فکرم گفتمکه ولی من دوستای خوبی دارم، تقریبا همشون آدمن. گفت مثلا کیا؟ گفتم دوستام، نمیشناسی تو. قیافه ش ذوب شد گفت من دوستت نیستم؟ گفتم چرا، اما وقتی به دوستام فکرمیکنم به اونا فکر می کنم و شماها روی توی اون دسته نمی بینم. قیافه ش کاملا داغونشد، گفت "شماها یعنی کیا؟" گفتم یعنی شماها که اینجایین. دیگه دیر شدهبود که ریدمانم رو جمع کنم. سعی می کرد ناراحت نباشه اما یکسره می پرسید یعنی مندوستت نیستم؟ ولی من فکر میکردم دوستتم. گفتم هستی، ولی نمی دونستم چرا توی تصورمدوستام آدمای دیگه بودن و اون توشون نبود . گیر کرده بودم. گفت یعنی سارا دوستتنیست؟ گفتم نه. شاید پرت می شد از روی صندلی پایین. دوستم نیست چون دختر خوبیه امانیست. چطور باید حالی کسی کرد؟

Warsaw 25, Maybe

2011-11-27T20:48:00.001Z

سر خیابون فوکسال، حوالی یازده شب ِ جمعه بیست و پنج نوامبرمنتظر اتوبوس صدو یازده و سگ لرز

مشغول چراغونی کریسمس بودن

And the light that shines around you

...

گفتم شاید هم شدم

Warsaw - 24, Oh don't even give them the time of day *

2011-11-21T20:13:00.001Z

روانی کردن من کار بسیار ساده ای ست. اخبار بی بی سی روشن بود و من تا آرنج توی پنیر خامه ای و شکر و آرد فرو رفته بودم. دستم به یه تخم مرغ بود که بزنم توی مایع کیک. چند وقتی بود که فکر پختن کیک بودم. چیزکیک هام بدک هم نیستن. ایران که بودم دلم قرص بود که خوب هم هستن. با رفیقم می پختیم. سه چهار بار "مواد لازم" ش رو جابجا کردیم تا اونی شد که سفت و مرطوب و گوشت باشه. از دید من اینکه یه مشت بریزن توی روزنامه ی ایران و بعنوان مثال این ها گروه فشار باشن هیچ اهمیتی نداره. از دید من شمشیر قیصر توی کون روزنامه ی ایران. ولی اینکه کسی داد بزنه "حیدر حیدر"، تخم مرغ شکست، پوست و خونش پاشید توی آرد و پنیر. خون که نداشت . می فهمم خودم منظور خودم رو بهرحال. هیچ چیز دور و برم معلوم نبود. فقط یه تاپاله ی سفید مایل به زرد بود. بهش فکر می کردم. به اینکه پنیر ها سفید بود ولی حالا این خمیر با شکر و آرد زرد شده. فکر می کردم چرا زرد شده؟ نمی شد فهمید. من شعور آشپزی ندارم. فقط به نظرم خیلی عجیب بود. فر روشن بود. صدا داده بود. دینگ. دینگ هاش بلنده . با خمیر لپ تاپ رو خفه کردم. خمیر ماسید. نمی فهمیدم چی شد. یادم بود که این حیدر حیدر صرفا مثه آژیر قرمز های زمان جنگه. صرفا خبر از یه چیز بد بود. صرفا. با خودم می گفتم صرفا یه نشونه ست. همه چیز بعدش اتفاق می افته. خمیر ماسید. شکاف خورد. دستم رو می لیسیدم ترش بود. خیلی ترش. قورت دادم. جلسه ی دومی که پیش این روانشناس لهستانی م بودم، دستاش رو انگار یه جعبه ی شکستنی توشون باشه، جلوم گرفت گفت من باید باهات روراست باشم و بگم که گیج شدم. خیلی گیج شدم. لپ هاش سرخ شده بود. به نظرم نهایتا باید سی سالش باشه. جلسه ی بعد خیلی خندیدیم. وقتی بهش می گفتم که من سینستزیا دارم، ینی همه چیز رو مذکر یا مونث می بینم و این عجیبه. در واقع همیشه همینطور بوده و من تازه فهمیدم که بقیه پا رو پا می بینن و انگشت بیلاخ رو بابای خونه نمی بینن. بابای من بابای خوبیه. بیلاخ نیست. واسه خاطر قدشه که بابا ئه. بهم گفت که براش جالبه و کتابای روی میز رو نشون داد و گفت چیز خاصی می بینی؟ گفتم بله اون کتاب کاپلان یه مرد پیره. یه کتاب سبز لاغر هم بود که گفتم یه دختربچه ی روانیه. گفت وقتی توضیح میدی ظاهرت خیلی هیجان زده ست. بعد بهم عدد های مختلف نشون داد و من رنگهاشون رو گفتم. برای من مثلا عدد سه، سبزه. گفتم وقتی به ب این هارو گفتم صورتش سرخ شد، چشماش برق زد. خندید. ولی خنده ی خوبی بود. بغلم کرد گفت بگایی ، آدم کوچولوی بگایی هستی. اتاق خوابم دیوار به دیوار همسایه ست. امشب سه چارتا نکره جمع شده بودن یه بچه ای رو حموم می کردن با هر شره ی آب می گفتن هی، هورا، آفرین.

* Them

* Lyrics

Warsaw - 23, When I get home to that good land*

2011-11-16T20:40:00.000Z

من دوست ندارم از ایران بنویسم. از چیزایی که به اعتبار خودم تموم کردم نمی نویسم. بین من ِ حالا و اون آدمی که توی ایران بود خیلی فرق هست. اینکه من اینجام و کتابخونه ام اینجا نیست و جاش توی ویترین نیم متری روی دیوار یه قو هست که اون با یه چوب لباسی آلومینیومی درست کرده. چطور می تونم از اون آدم بنویسم؟

بی هوا "یه روز خوب میاد" گفت بامیه و من به این فکر کردم که من بامیه نخوردم و این حالم رو بهم زد. من مثل سگ از چیزایی که قایم کردم می ترسم. شب ها خیس عرق می پرم و اونقدر ترسیده م که نمی تونم سرم رو تکون بدم و دیشب چشمام به پرده های اتاق باز شد و اونقدر شبیه پرده های خونه بود که دونه های عرق از لای موهام می رفتن پشت گوشام و صدای شلیک های عجیب می پیچید توی گوشم و تخت سینه م می پرید. از ناله هام پریده بود دست می کشید روی شکمم می گفت که آروم نفس بکشم و من مثل مٌف ِ سگ توی سرما یخ زده بودم . وقتی بلندم کرد اندازه ی تنم به قواری گودی پهلو هام و پهنی شونه هام ملحفه خیس بود. روانی می فهمین؟

*The Wayfaring Stranger*

Warsaw - 22

2011-11-07T17:28:00.000Z

خونه ی جدیدم

آشپزخونه م

حیاط جلوی خونه

بقال سر کوچه م

لهستانی حرف زدن

ب که 3 تا پلاک اونورتر نفس می کشه

چشمهای آبی ش پشت عینکش

شب هایی که تا صبح حرف می زنیم، آبجو می خوریم، و همون وقتی که هوس دارم سیگارم رو روشن می کنه

درسهایی که دوست دارم

استاد پروژه ی جدیدم که سرش رو تیغ میندازه و مثه اردک راه می ره

دماغم که تمام پاییز و زمستون آویزوونه

شیر چرب

سوپ گوجه فرنگی

یادمان های کشته های جنگ

گربه نره

اولین جاروبرقی و کتری

2011-11-01T22:55:00.002Z

توی همه ی کابوس هام دو تا مساله وجود داره
اول اینکه سعی می کنم به یکی زنگ بزنم ولی خط ها همه قطعه و به این شکل روانی کننده قطعه که شماره می گی و بعد سکوت مطلق
دوم اینکه وسطای فرار کردنم یادم می افته لای جمعیت یکی رو گم کردم و باید برگردم

Warsaw - 21, یادیما دوشنده آلا گوزلرین

2011-10-28T20:56:00.000Z

Warsaw - 20, Winds of change

2011-10-18T16:06:00.001Z

حالا درست سه و چهل دقیقه ی بامداد دوشنبه س
توی خونه ی جدید نشستم
از 7 تا نیم ساعت پیش داشتیم تمیز می کردیم و کارتن ها رو باز می کردیم
سالن رو اون چید
روی میز یه گیپور انداخ ، آجیل هارو ریخت توی ظرف، شمع خارو چید اطراف خونه . توی توالت شمع و گل و پروانه گذاشت. خرت و پرت های دستشویی رو چید، حوله ها رو تا کرد. بعد شام پخت.
حالا خوابیده، بی هوش شد.
کتاب ها رو که می چید گفت این کتاب فارسی ها رو ممکنه چپ و چول بچینم، نمی دونم سر و تهشون کدومه
بعدا خودت درست کن
الان نیگا می کنم می بینم همشون رو درست چیده

Warsaw - 19, اونور دریا بازم یه ساحلٌ

2011-10-14T07:25:00.000Z

گفتم سه و نیم می رم جواب بیوپسی بگیرم. مخصوصا گفتم سه و نیم. توی تقویم گوگل نگاه کردم دیدم جوری کلاس داره که از 9 تا 6 هیچ کاری نمی تونه بکنه. گذاشتم اون وسط. لا پای همه ی کلاس هاش. سه و نیم رفتم اونور خیابون وایسادم توی ایستگاه اتوبوس. نم نم می خورد کف خیابون ، بعد آفتاب هم افتاده بود روی قطره ها و من هم داشتم یه موزیک کسشری گوش می دادم. شلوارم لرزید. گفت کجایی؟ گفتم فلان جا. تو کجایی؟ دیدم یه موجودی بسی لاغر، لای کت مشکی، داره می دوه و کوله ش می پره و موهاش یکم پخش می شه توی هوا و این آفتاب هم که می خورد برق های طلایی می زد همه جا. لنگه کفش انداخته بود دهنش. بغلش کردم. واسه اینکه کلاس هاش رو پیچونده بود. 3 تا رو با هم پیچونده بود و هفته ی پیش هم سر همین بیوپسی پیچونده بود. بعد اونجا من بهش گفتم به این زنه بگو من دیگه لخت نمی شم. زنه تا منو دید گفت تو لخت شو. به اون هم گفت خوشحالی دوست دختر خارجی داری؟ جدی همین رو گفت. چونکه ما بطور روتین الان دو ماهه که هفته ای یه بار می ریم پیشش. اون هم رنگ به رنگ شد گفت بله، دارم آماده می شم واسه ی ترجمه ی همزمان در سازمان ملل. من بهش دویس باری گفتم که باهاس اینکارو دو سال انجام بده. عمر این ترجمه همزمان ها همین 2-3 سال هستش. مفید ها. برای اینکه مخشون قورمه می شه. ولی پول وحشتناکی در میارن. اینم الان کاملا همزمان شده. تاخیر نمیندازه. بخصوص که من لهستانی می فهمم تند تند سر تکون می دم اون تندتر ترجمه می کنه که عقب نیافته . بهرحال من بهش گفتم بیا برو دو سال اینکارو بکن یه خونه ای بخریم سامون داشته باشیم بعد برو دنبال کار اصلیت. کار اصلیش چیه؟

خیلی معلوم نیس. لیسانس خبرنگاری پالیوتولوژی مثلا؟ هرچی هس همش توی پارلمان و رادیو و لای دست و پای سیاسیون وله . بعدم که داره توی یه شرکتی واسه دولت کار می کنه در بخش هیومن ریسورسز. بعدم که فوق لیسانس روانشناسی همین رو می گیره، روانشناسی اقتصادی – صنعتی و منابع انسانی . یه پروژه ای هم راه انداخته در باب واقعیت مجازی. من رو برد آزمایشگاه شون در قوطی سه بعدی نشستم نیید فور اسپید بازی کردم. حال داد ها. واقعیت مجازی رو می خوان توی تبلیغات و اینا استفاده کنن. جمعه ها می ریم کار با دستگاه نوار مغز و ام آر آی یاد بگیریم. برای اینکه شما رو می ذارن توی محیط سه بعدی مجازی بعد م یخوان ببینن چه حالی می شین تا بتونن بچاپنتون. بچاپ عن تون. منم می رم چون دوس دارم نوار مغزی رو بتونم بخونم. یه مدتی آلمانی می خوند. به یه حدی رسید که گفت اسم پسره رو بذاریم آدولف. حالا داره روسی می خونه. نظرش اینه که باهاس زبون دشمن رو یاد گرفت. از دید من دشمن جماعت، عربه. از دید اون روس. منم زیاد از روسیه خوشم نمیاد. جک و جنده های خوبی داره .

از در بیوپسی که اومدیم بیرون حیقتش احساس خوبی داشتم. همینکه دیگه تیر و تخته به ممه فرو نمی کنن. دست کرد توی کوله ش گفت چون خیلی دختر شجاع و قوی و خفنی بودی جایزه داری. یه دسته گل پیچی شده پاستیل بود. بعد من رفتم کلاس اون رفت خونه، گفت سر ساعت 8 و نیم در ایستگاه راتوش باش، همون فواره سبزه. همونکه پارسال همین وختا سرش قرار گذاشتیم بعد شد فواره. فواره . فواره. پشت فواره یه سینما هس، روشنفکرن توش. شبیه مهمونخونه ی ماست سالن ش، ردیف و صندلی هم نداره، بلیط می خری می ری هرجا خوشت اومد می شینی. حالا دو هفته ای بود که این پوستر رو زده بودن روی درش که بیست و یکم اکتبر اکران می شه. هیچوخ نمی گه کجا می ریم. ینی اگه هدف ش غافلگیری باشه امکان نداره بروز بده. ساکت می شه، لباش رو محکم جمع میکنه که نخنده. بعد اگه بهش گیر بدم دست میندازه کمرم می گه کنترل فریک. نمی خورمت که، تاحالا جای بد رفتیم؟ نه خب. منم خوشم میاد. اغلب می ذارم نقشه ش رو اجرا کنه. خیلی خوشش میاد از این قضیه. واسش مهمه بدونه من هیجانزده می شم. بهرحال ما رفتیم نشستیم اون ته سالن. من فکرم این بود که این فیلم نبرد ورشو رو می بینیم چونکه خیلی سرو صدا کرده و پوسترش سایز فجیعی داشت. ظاهرا خیلی هم فیلم تخماتیکیه. داشتم واسش تعریف می کردم که شماره ی چشمم بالا نمی ره دیگه بابا و عینکم رو تمیز می کردم . روی پرده یه "به نام خدا" ی بزرگ افتاد. هیه کِشیدم. نمی دونم آدم چرا اینجور موقع ها اینقد شوکه می شه. یکی از دلایلش اینه که حواسم رو پرت یه چیز بی ربط کرده بود . یکی دیگه ش این بود که اطمینان قلبی داشتم هنوز اکران نشده. یکی ش هم این بود که وسط ورشو بشینی و به نام خدا بیافته روی صفحه و بعد لیلا حاتمی و پیمان معادی دعوا کنن. بعد این هی کج و راست شه که زیرنویس رو بخونه . اینقد اینا گفتن حاج آقا، این یه کلمه رو خوب یاد گرفت. حاج آقاو به امام حسین. این رو یاد نگرف ولی واسش جالب توجه بود. از سمیه هه خیلی خوشش اومده بود. همه خوششون اومده بود. افتاده بود روی دستگاه اکسیژن پیرمرده هی بازی می کرد ملت ریسه می رفتن. بعد از اون هروخ سمیه توی کادر بود همه زیرزیرکی هرهر می کردن. تهش وقتی تیتراژ رو می رفت، ملت همینجوری نشسته بودن. موزیک شروع شد. ملت نشسته بودن. برگشتم دیدم پشت سرم یه زن و شوهری دستاشون رو مشت کردن زیر چونه. مرده خیره مونده بود کلا. آهنگ خوبی هم بود. توی ایران نشنیده بودم. اینجا هیشکی چراغ هم نزد. نگاش کردم. همینجوری نشسته بود. گفتم خب همین دیگه. از "درباره ی الی" بیشتر دوست داشت. هربار این زنه که اسمش یادم رفته می گفت "شک" دارم، ملت آه می کشیدن که ینی عه بابا بمیری تو با این شک هات. بعدم اونجا که گفت ماشین خورد بهم یه سری شروع کردن تسو؟تسو؟ ینی چی شد چی شد؟ هاها.

رفتیم خونه گربه ماده هه کف زمین پریود شده بود.

موزیک تیتراژ

2011-10-09T20:20:00.005Z

واسه منم موی سفید مساله ی جالبیه. به نظرم واسه ی همه زنا مساله س. وقتی اولین تارها رو کشف می کنیم. من اصن با موی سفید موردی ندارم. حتی تا حدودی خوشم هم میاد. مخصوصا حالا که پخش و پلا و یکی درمیون در اومدن همچین بدکی هم نیستن. تنها چیزی که مخم رو گایید این بود که دیدم موهام سفید می شن و هنوز یک چیز از چیزایی که واسه زندگی م می خواستم رو ندارم.

Warsaw - 10, Creep

2011-09-17T21:24:00.000Z

خسته بودم. ساعت 4 با نفس های کتری وار گربه نره لای موهام بیدار شده بودم. خر خر می کرد بیخ گوشم که یالا پاشو من شاش دارم این در رو وا کن. ونگ های جانسوزی می زد. پاشدم خوردم به ته مونده ی شراب ریخت روی میز. آب خوردم. قرار شد بریم بیرون. بریم کجا؟ سین پریود بود. پ می گفت خسته م حال ندارم جلوی فواره ی ایستگاه نشسته بود. من 4تا قهوه خورده بودم هنوز گیج بودم. از در که زدیم بیرون ب دبه کرده بود که من گشنمه. گرسنه که می شه اخلاقش می پیچه توی هم. من هی می خندیدم می گفتم جر بدین همو. داشتن جر می دادن. سین گر گرفته بود پاچه می گرفت. یک ساعتی راه رفتیم . الکی. تا دم رودخونه رفتیم. پشه ها می خوردن توی سر و صورتشون. قد من اونقد کوتاه هست که از محدوده ی پرواز پشه ها بالکل خارجم. بوی مرغ دریای و ماهی حالمون رو بهم زد. رفتیم اولد تاون. تمام مدت سین می رید به پ و ب توی گوگل مپ رستوران سرچ می کرد و سین می گفت تو با این گوگل مپ ات همه رو مسخره ی خودت کردی. من می خندیدم. بذار جر بدن. من به جر خوردگی آدم ها از دور نگاه می کنم. جای درز ها رو نگاه می کنم. تخمم هستن. نشستیم پیتزا که چه عرض کنم، نون لواش با یه ورق کالباس و یه قارچ رنده شده و یه لایه پنیر شلابه خوردیم. بد هم نبود. اگه انگشت از درز کون همدیگه می کشیدن بیرون شب بدی نبود. نکشیدن. حتی تصمیم گرفتن علف دود کنن. من بریده بودم. دیگه حالم بهم می خورد. حتی نمی دونستم از چی. من گفته بودم قاشق شکل زن هاست. چنگال شکل مرد ها. خندیده بودیم. فکر می کردم همه همینطورن. دستم رو نشون دادم گفتم هرکدوم از انگشتام یه آدمن. این باباس، این منم، این مامانمه، کوچیکه برادرمه. شستم هم دادا بود. دادا چاق بود بهرحال. می خندیدن می گفتن دیس دازنت میک سنس. خب. قضیه ی علف که جدی شد گفتم من می رم خونه. تاب و تحمل بوی گندش رو هم نداشتم حتی. قبلا توافق کرده بودیم که وقتی می گم باید برم خونه، ینی باهاس برم. یکم چونه زدیم. دوتایی. توی مترو گفت خب. پ برگشت متمسخرانه نگاه کرد گفت چی؟ می ری خونه؟! سر تکون داد. دور که می شدن به ب گفت دیس دازنت میک سنس. ب سر تکون داد که ینی آره، مسخره س. موزیک رو کردم توی گوشم به حالت تخمم راه افتادم توی خیابون. سین اس ام اس زد چرا ناپدید شدی؟ گفتم جدی... خسته شدم از دستتون. یو دونت میک سنس.

Warsaw - 18, Hasn’t got a clue what’s going on …*

2011-09-12T21:11:00.000Z

از حموم در اومدم، نشستم پای لپتاپ به برادرم پی ام دادم بز! چه خِبِر؟ گفت هیچی دو گیگ حجم خریدم. گفتم مریضی؟ حالا که داری می ری گرفتی؟ گفت بابا که حجمی استفاده نمی کنه. بر می گردم لازم می شه. گفتم ببین... گفت ها؟ گفتم بادمجون کبابی دوست دارم. هیچی نگفت.

در اصل می خواستم بگم ببین دو نکته هس باهاس باهات در میون بذارم. یکی اینکه رابطه م خیلی جدی شده. می دونم از طرف خوشش میاد. می گه شکل هری پاتر ئه. بعدم می خواستم بگم که باهاس یه عملی کنم . ترسناک نیست. ولی همین جوری باهات در میون بذارم آروم می شم.

یکم بعد پی ام داد که من دی سی شدم ، چی گفتی؟

Warsaw - 17, I hear you say I have to change. I can not change. Of course I turn and you're not there.*

2011-09-11T17:46:00.000Z

*The same way

چندروزه که باید ظرفارو بشورم. تمشک های زیادی خوردم. مربای تمشک درست کردم. هفت هشت قسمت خانه ی سبز دیدم. یه بطری شراب تونسی بسیار متوسط الحال دارم . گیلاس ش رو نمی شورم. احساسم مبتنی بر اینه که وجود حشره توی آشپزخونه تقصیر کاهش دوز داروم بوده. به لحاظ مالی عفب افتادم. چونکه اون گهی که توی سینه م در اومده من رو داره می چاپه. حتی تخم مرغ پخته رو خرد کردم ریختم لای تمشک و خیار و گوجه فرنگی خوردم. نمی دونستم با تمشک ها چیکار کنم. اون سه هفته ای که روزی شیش نوبت راست می کردم بهش گفتم خوشت نیاد اینا علامت خوبی نیست. (سلام پدرام ژان) .می گه دو سال رو در یک سال بخون. موندم چرا پروژه ی سال سوم رو امسال برداشتم. چندروزه باید گزارش بنویسم بدم دست استاد پروژه. پریشب توی ترام گفت خوب می شه اگه سه شنبه بری پیش یارو گزارش رو بدی ها. محترمانه.

دیشب با مادر گرامی می چتیدیم گفت چقدر چرت و پرت می گی ؟ مغزم راست کرد. گفتم نا مفهومم؟ گفت آره. الکی می خندی. بی ربط جواب می دی. توی دلم گفتم انا لله . بگا رفتم پدرام ژان. از ژله متنفرم. روزی یه پاکت می خورم. توی ژله ی هلو تمشک ریختم. صبح بهش گفتم یه استخر نزدیک پیدا کن. گفت منم می خوام بیام شنا. توی دلم گفتم عمرا. دلم یکسره کرده بادوم زمینی می خواد. گفت دخترمون چشمای تورو داشته باشه. گفتم حالا چشمای مامانت رو داشته بهتره که. کُس گویی ازم خوب بر میاد.

سر قضیه ی لالمونی گرفتن اخیرم نشست باهام حرف زد. گفت من قسم می خورم ریجکتت نکنم. من بی شعور نیستم. من باهاس بدونم تو چه بلایی سرت میاد. من قرار نیست بشینم تماشا کنم. گفتم بله ، بله، خب، آفرین. توی دلم گفتم عمرا. گفتم ولی من نمی تونم. نمی خوام این ریختی منو ببینی. ولی هی بلند می گفتم بهت می گم. باهات حرف می زنم. نمی مونم خونه. چقد کُس پروندم. جاش باید ظرف می شستم. بورانی بادمجون رو ریختم توی سطل. یه ایمیل زدم به زن دایی جان گفتم دهنت رو اگه چفت می کنی باهات مشاوره پزشکی دارم. قسم بقراط خورده. لابد حرف توی دهنش می مونه. انشالله. می گفتن بریم اسلواکی. بریم اسلواکی چیکار واقعا؟ من حالم از بریم یه جایی بهم می خوره.

یکی از گلدون ها بعلت بی آبی در غیبت من مرده. دیروز باش صحبت کردم. گفتم ببین صابخونه یه ماه دیگه میاد تورو می بینه، منو می گاد. آب رو کوفت کن ما رو نگا. امروز یه دسته از برگاش هلفتی ریخت روم. خوابیده بودم. بالای تخت آویزونه. ساعت چهار بود. پاشدم دیدم نصف روز رفته. خدارو شکر.

پریشب رفتم مغازه با یارو کلی سر یه جنسی لهستانی صحبت کردم. خیلی حس خوبی بود. حتی مزه هم پروندم. سرد شده ولی شوفاژ های ساختمون خاموشه. روی فندکم نوشته شاهزاده ی من. روش عکس یه قورباغه س که تاج روی سرشه.

آنچه تغیر نپذیرد

2011-08-09T08:36:00.000Z

شما یه آدمی رو در نظر بگیرین که از هر نوع تغییر جزیی متنفره

بعد این آدم رو از فروردین هشتاد و نه نیگا کنین

دو دفعه داروهاش عوض شده هر دفعه 3 ماه بگا رفته تا فیزیکی و روحی با داروها تنظیم بشه

دو دفعه طرفش باهاش بهم زده

دفعه ی سوم خودش زده رابطه ی دو سال و نیمه رو از ریشه کنده

رفته یه جایی که نه یه کلمه زبونش رو بلد بوده

نه یه نفر رو می شناخته

خونه ش عوض شده

غذاش تبدیل شده به کلم و سیب زمینی و گوشت خوک (آخری خوشمزه س ولی)ا

وارد یه رابطه ای شده که شما در نظر بگیرین دو طرف زبون هم رو بلد نیستن

ینی گاو گاو بوده نسبت به همه چیز اون آدم

حتی طرف زیر شلوارش هم متفاوت بوده

بعد مجبور شده یاد بگیره به جوک های تخمی بخنده

زبون تخمی تری یاد بگیره

زده رشته ش رو عوض کرده

از اول شروع کرده

دکتری که 5 سال بهش عادت کرده بوده تبدیل شده به یه مرد چاق که انگلیسی ش به گونه ای فاجعه باره که این آدم باهاس حدس بزنه یارو داره چی می گه

از لحاظ هویتی این آدم وارد جایی شده که هرچی بوده دیگه کوچکترین مفهومی نداره

اینکه از چه نوع خونواده ایه

کجا درس خونده

چی چی خونده

با چی حال می کنه

کجاها رو دوست داره

روابطی که طی 22 سال شکل گرفتن همه دود شدن رفتن هوا

بعد حالااومده خونه

خونه ای که دیواراش رو دوس داره و به نظرش قشنگترین خونه ی دنیاس

بعد بهش می گن که تا دو هفته دیگه

این خونه دیگه خونه ی تو نیس

دیگه اصن نیس

با بولدوزر خرابش می کنن

بعد این آدم توی هر تغییری که رسوب می کنه

با هر جوهرنمکی که تعفن روانش رو از چاه گلوش رد می کنه

داور سوت هاف تایم رو نمی زنه

Warsaw - 16, You lost that feeling, you want it again *

2011-07-24T16:05:00.000Z

یقینا همه می خواید بدونید توی عروسی چه خبر بود. اول اینکه سرد بود. گِل بود. باد بود. مقادیری بارون و دو میلیون پشه و مگس و حشره بودند. لذا شخص من تمام مدت روی لباسم یک ژاکت و یک بارونی پوشیده بودم و بسیاری از میهمانان با جین و چکمه حضور یافته بودند. توی کلیسا واوتر اونقدر گریه کرد که وقتی رفتیم بغلش کنیم چشماش باز نمی شد و اینقدر هق هق زد که بارت زد زیر گریه و من هم برای همراهی زدم زیر گریه و عن دماغامون رو مالیدیم به کت دامادی واوتر که تا آخر شب خشک و زرد چسبیده بودن به سر شونه ش. به نظر من خیلی خوبه که واوتر گریه کرد. در واقع من خوشحالم که این همه گریه کرد. دلم می خواست اینقدر گریه کنه تا عن دماغش از چشماش بزنه بیرون. گریه ش مزه ی خوشحالی خوبی می داد. و من دلم می خواد وقتی مزدوج می شم، یا وقتی بچه م رو می دن دست باباش، یارو خیلی گریه کنه.

بعد جای عطر و ادکلن همه اسپری های حشره کش پاشیدیم به خودمون و پامون رو کردیم توی گِل و یک راست رفتیم شدیم بار تندر. چون اون پشت خیلی جای خوبیه و از صدتا بطری شراب دستکم شیش تاش رو در عرض سه ساعت خودمون چهارتایی بالا کشیدیم. حتی یادم هست حوالی آخرین بطری ها به مهمونا می گفتیم شراب تموم شده چون آدم طبق قواعد تکاملی باید اول به بقای خودش فکر کنه. بدین شکل حدود ساعت سه یاشا که همون مدیر گروه روانشناسی باشد تلو خوران اومد به من گفت من مستم. و روش هارهار خندید!

بعد یک آقایی که می خواست سیگارش رو خاموش کنه خم شد و چون من انسان کوتاه قدی هستم وقتی خم شد سیگارش رو روی پیرهن من خاموش کرد که ترکیب ژاکت و بارونی و کفش ضدبارون و بوی حشره کش با سوراخ های روی دامن از من یک مهمان خیلی شیک و آبرومند تولید کنه. سر شام بارت بعنوان مترجم لهستانی وایساده بود بغل دست سرآشپز ، اونسر سالن، توضیح می داد که منوی شام چیه و من همینطوری بهش افتخار می کردم که اسمم رو بعنوان کلفت افتخاری با مقداری کف وسوت شنیدم. لذا با همون لباس سوراخ بلند شدم به جمعیت تعظیمی کردم و حیقتش خیلی لحظه ی پر افتخاری در زندگیم بود.

ما یک زوجی داریم که سال آخر هستن و ظاهرا زندگی جالب توجهی ندارن. لذا از هر فرصتی استفاده می کنن که سگ مست بشن و بعد ایزا شروع می کنه به فحاشی و دری وری و گونِر بدبخ اونقدر خرخر ه ش رو پر می کنه که افتخار این رو داره که بردنش یک هتلی که مخصوص آدم های سگ مست ول در خیابون هست. توی این هتل اول شما رو به تخت می بندن، بعد توی دهنتون لاستیک می ذارن که خودتون رو گاز نزنین و بعد تا صبح نگهتون می دارن تا ادب بشین و شهر رو به گه نکشین و موقع خروج ازتون سه هزار زلوتی می گیرن. یک شب اقامت در گرونترین هتل ورشو حوالی هزار و پونصد زلوتی ئه. سه هزار زلوتی ینی حوالی یه میلیون تومن.

سر میز شام ایزا و گونر روبروی ما نشسته بودن و ایزا لابه لای سخنرانی افتخار آمیز بارت داد می زد: آی لاو یور دیک! این وضعیت باعث شد من از سوپ گوجه فرنگی ای که خودم توش گوجه و سس و سبزی ریخته بودم و مزه ی بهشت می داد چیزی گیرم نیاد. مجبور شدم پاشم ایزا رو با احترام و وحشیانه از جاش بلند کنم و ببرم توی توالت ، و کله ش رو بکنم توی سینک دستشویی و این دختر دراز هی می گفت اَبی ... یو آر هِرتینگ می" و من هی می گفتم دهنت رو ببند اگه نبندی زنگ می زنم تاکسی بیاد ببردت. واقعا بابت سوپ گوجه فرنگی ناراحت بودم. اون صحنه البته به خیر گذشت و من به قیمت یک ماچ نیم بند از کون، نیم مَن علف کِش رفتم. به نظر من همه باید برن آمستردام و یک بار هم شده این چیزی که به ما رسید رو امتحان کنن. این چیز خوب نیم ساعت بعد از استعمال اثر می کنه .بعد ما سه نفری نشسته بودیم دور آتیش بزرگی که وسط حیاط بود و پاول با ته ریشش و اون قد صد و هشتاد و وزن 90 کیلویی شکل مردای ایرونی شده بود و هی می گفت: آی ام اِسمارت... آی ام اِسمارت. ریتم دل نشینی هم گرفته بود. بارت با جسم پنجاه کیلویی ش از پشت عینک به پاول نگاه می کرد می گفت: جدی رفیق، دکتر لازم داری. یه چیزیت می شه." صداش مثه غلغل حباب هایی که از زیر آب میان بالا از توی حلقش در میومد . من هارهار می خندیدم .توی بُعد زمانی ِ علفی من، این دیالوگ ِ مکرر و بدون کوچکترین تغییر و خنده های نفس گیر من حدود چهل و پنج دیقه طول کشید.

حوالی وقتی که همه ریلکس دور آتیش می لرزیدیم و بعضی از اساتید نشسته سرشون افتاده بود عقب و خرناس می کشیدن و آدم های خوشحالی اون ور می رقصیدن سه تا پسر خیلی مست دویدن سمت آتیش و هی سه تایی با یه خوشحالی ناب و تکرار ناشدنی داد می زدن گونر کجاس؟ مغزم آژیر قرمز کشید هووهوو ،از جام پریدم گفتم دختره کجاس؟ و همینطوری می دویدم سمت یکی از چادرهایی که ته باغ بود و فکر می کردم به نام خدایی که آدم های بی شعور رو آفرید. چرا که آدم بعضی وقت ها نمی دونه باید انتظار چه صحنه ای رو داشته باشه و شما وقتی توی تاریکی لای علف ها می دوید و توی گِل فرو می رید و می دونید که باید حواستون بعد از ودکا و شراب و علف و آبجو و شام خوشمزه ای که خوردین جمع باشه، یک هو می فهمید که ایده ی وجود یک خالق چقدر کسشره . من مردی دارم که مخش به همین سرعتی که گفتم جمع و جور می شه و بدون اینکه زر اضافی بزنه دنبالم دوید. برگشتم دیدم چراغ قوه ای که خیلی دوست داره و همیشه باهاش بازی می کنه،- چون حدود بیست و چارسالشه اما مرده و این یعنی هنوز یه پسر کوچیکی توی وجودش با چراغ قوه و هفت تیر قلابی بازی می کنه- رو گرفته طرفم. توی چادر استفراغ پخش شده بود و ایزا سرش رو توی دستش فشار می داد و می گفت گونر کجاس؟ نور که انداختم مقادیری خون از سرش می ریخت که با استفراغش قاطی می شد . حیقتش لباس کافی هم تنش نبود. معلوم نبود چه گهی خورده. من از توی چادر دستوراتی صادر کردم مبنی بر اینکه گونر پدرسگ رو پیدا کنین و به من باندی چیزی با آب بدین و توی همین حوالی یک پسره ی نفهمی سرش رو کرد توی چادر که من کت ام رو میخوام. چنان دادی سرش زدم که گت د فاک آوت که ایزا ساکت شد. دنبال گوشی ش می گشت و هی م یگفت می خوام برم خونه. یاشا رو آوردن کمک من، بهش گفتم یاشا! می دونی من کی ام؟ گفت آره، گفتم اسمم چیه؟ گفت اَبی. گفتم پس بیا توو کمک!! والا آدم با شصت تا زن مست که نمی تونه همزمان کار مفیدی بکنه. ها؟! اومد توی چادر و شروع کرد باهاش حرف زدن تا من فرصت کنم زخم کثافت گرفته ش رو باند پیچی کنم. بعد گونر رو آوردن که وضع مفتضح تری داشت و ایزا لگد مینداخت که تو من رو ول کردی. من رو تنها گذاشتی. گونر کسشر می گفت. بهش گفتم به گوشی ایزا زنگ بزن بفهمم کجا انداخته، ایزا می گفت نمی خوام گوشی م رو از گوشی م متنفرم. گونر به من می گفت: الان به کی زنگ بزنم؟ گفتم به ایزا زنگ بزن. گوشی رو نگه داشته بود و هیچ صدایی از هیچ جا نمی اومد و بعد به من می گفت: چرا پس جواب نمی دی؟ گوشی رو بردار با هم حرف بزنیم!! به بارت گفتم زنگ بزن تاکسی بیاد این دو تا تاپاله رو ببره. من از این آدم هایی هستم که از بوی استفراغ درجا عق می زنم و حالا توی استفراع نشسته بودم و هی باید ایزا رو بغل می کردم و بهش می گفتم که الان میره خونه. گونر اصرار داشت بره خونه ی مامانش که توی استکهلم هست و یاشا دستکم دویست بار بهش گفت ما الان توی لهستان هستیم. گونر می گفت جدی؟ بعد دوباره می گفت پس بریم خونه ی مامان من. پا برهنه و تیکه پاره بلندشون کردیم با بارت و پاول و یاشا و چراغ قوه راه افتادیم سمت جاده چون ما وسط ناکجا آبادی بودیم که جاده ی درستی نداره. گونر تبدیل شده بود به استند آپ کمدین. یک مونولوگ طلایی پیدا کرده بود بدین شرح که : سو، د تاکسی ویل بی هییر این توو مینتس... بات... ور آر "وی"؟! و روی این "وی" یک تاکیدی می کرد که باعث می شد ما بخندیم و من و یاشا افتاده بودیم روی همدیگه و ریسه می رفتیم .

گونر نشسه بود کف زمین و می گفت: بیاین در موردش صحبت کنیم. ما کجا هستیم؟ ایزا هی می گفت من پابرهنه م و وقتی کفشاش رو دادیم دستش اصرار شدیدی می کرد که این ها کفشاش هستن ولی پابرهنه س و باید برگرده توی باغ و کفشاش رو پیدا کنه. پاول هی دنبال یه تابلویی پلاکی چیزی می گشت که به تاکسی بگه کجا بیاد چون تاکسی گم شده بود. این وسط ایزا خیلی عر و زر می کرد که من رو تنها گذاشتی. دستش رو گرفتم گذاشتم توی دست گونر و با یه حال بی اعصابی بهش گفتم زنت رو تنها نذار. گونر گفت ها تو از من مردتری ها. تو شوهر خوبی می شی. بارت می خندید می گفت بله بله ، خیلی مرده . گونر افتاده بود روی شونه ی من بدبخ می گفت بیا بارت و ایزا رو بپیچونیم. گفتم خب. گفت نظرت چیه بریم ترکیه؟ گفتم خوبه. پاول از ارتفاع صد و هشتاد سانتی به ما نیگا می کرد از خنده سکسکه می زد. بعد گونر گفت خب بعد تو دوست داری که این چارج باشی ؟ و با دستش یک حرکاتی می کرد مبنی بر اینکه رو باشی یا زیر باشی و پاول خم شده بود روی زانواش می گفت اَبی، یالله جواب بده! حیقتش من نمی تونستم جوابی بدم چون نمی تونستم جلوی هارهار خنده ی خودم رو بگیرم .در یک لحظه ی مصییبت باری گونر انگار عقلش اومد سر جاش و متاسفانه تصمیم به گروپ هاگ گرفت و من رو فشار داد توی بغل ایزا که از فرق سر تا پایین ش مستفرغ بود. وقتی تاکسی اومد مدتی دعوا سر این بود که برن خونه ی خودشون یا خونه ی مامان گونر در استکهلم. خوشبختانه گونر رضایت داد که بعدا برن استکهلم چون یاشا که پول تاکسی رو حساب می کرد بهش گفت من پول ندارم کرایه ی اینجا تا استکهلم رو بدم.

باقی شب اتفاق خاصی نیافتاد.

* Nothing Really Ends - Deus

Warsaw - 15, A perfect day for zibra *

2011-07-21T20:52:00.000Z

دیشب زن استادم، زن اینده ی استادم - واوتر - زنگ زد گفت فردا بیا باغ برای کمک.این البته دفعه ی پنجم است که ما می رویم باغ برای کمک و تنها پیشرفتی که می کنیم کندن علف های هرز، دور چرخاندن میز های شام، اره کردن تیر و تخته و لوله کشی توالت بوده.

پدر واوتر از یکی از این قبایل عجیب غریب اندونزی است که توی جک و جنگل زندگی می کنند و شباهتی نسبی با شامپانزه ها دارد. مادرش هلندی است و یک پسری هم از شوهر دومش دارد که اسمش کون است. این را وقتی فهمیدم که در یک دهکده ای اطراف ورشو، توی باغ زن آینده ی واوتر - ماگدا - از ماشین پیاده شدم و واوتر گفت دیس ایز مای برادر، کون !

بعد معلوم شد که کون قرار است من را به سرآشپز های سفارشی از هلند بعنوان وردست معرفی کند. اول از همه مادر واوتر با دست هایی که جلوی چشم خودم از توی چمن بیرون کشیده بود یک مشت کرم حشره دفع کن چلپی چسبوند به پشت و بازو و پر و پاچه ی من و بمال و بمال. پشه های این دهکده دهن آدم را می گایند و روز عروسی که اینشالله از ساعت 12 ظهر شروع و حوالی پنج صبح فردا تمام می شود نه تنها باران می بارد بلکه توی فضای گلخانه ای مسقفی که برای شام تهیه کرده ایم با پشه ها دسته جمعی بخار پز خواهیم شد. لهستانی ها عادت دارند توی عروسی طوری مست بشوند که تا هفت روز سرشان از روی زمین بلند نشود. تا خدا چه بخواهد.

سراشپز ما....باخ نمی دونم چی چی، یک اقای گنده ای بود با پارتنرش مادلین که یک خانوم گنده تری بود و نفری یک آبجو باز کردیم، سیگارهارا آتیش بندی کرده و افتادیم به جان سیر ها و پیازها. سرآشپزها یکی در میان می گوزیدند، پشتش هارهار می خندیدند و مادلین هی می گفت وای سیر، وای منکه هنوز نخورده دارم می گوزم. به به سیر.

من اشک می ریختم و پیازهارا آنطوری که بارت یادم داده نگینی خرد می کردم و خیلی خوشحال بودم که پیاز یک چیزی است که بو می دهد. وسط حیاط پدر گرامی واوتر که گوشش هفتاد تا سوراخ دارد و موهایش را ریز بافته و مثل آناناس هوا کرده هر از گاهی جیغ می زد :هورا هورا ، البته مشغول ساختن استیج برای ارکستر و رقص بود. قضیه این که تمام میز ها و چارچوب ها و سقف ها و حتی دستشویی و حمام این مراسم را با دست های مبارک خودمان بیل زده ایم. این یادتان باشد. درست وقتی آماده ی شاش بعد از آبجو بودم سینه به سینه ی بابای ماگدا شدم که مرد بسیار شریف و خوشرو و باحال و گنده ای است لکن حمام برو نیست و اصلا از این چس بازی ها خوشش نمی آید و امروز تصمیم داشت تمام روز توی شورت اسپیدو بچرخد. بعد مامان به من مسیج زده که حالت چطوره و من گوشی به دست داشتم کون روی توالت می گذاشتم که یک گربه از توی کاسه ی سیفون پرید روی پشتم. بله البته که گربه از اب عنش می گیرد. و البته که سیفون اب ندارد. خیلی وقت هم هست آب ندارد. همه مدتهاست روی عن همدیگر می رینیم و این مارا به هم خیلی نزدیک کرده. دو ساعتی که واقعا کار کردیم مربوط به بخشی بود که توی یک تشت مملو از کره، پیازچه و شوید خرد کردیم و بعد ما....باخ مجبورمان کرد خالی خالی مزه کنیم و من رفته بودم توی سینک دستشویی تازه ساز خودمان منتظر استفراغ بودم یعنی که فحش خوار و مادر به خودت و کره ت.

بعد از دو ساعت کون با یک نخ ماری جوآنا تلو زنان یا خوران آمد خدمت ما و از آن لحظه به بعد کل خانواده ی داماد های و سرخوش الکی چراغ نفتی می کاشتند، در می آوردند، توی چراغ ها یا به عبارتی توی چمن اطراف چراغ ها روغن می ریختند و خاله ی واوتر با اشتیاق تمام دستش را قیف می کرد و می گفت گوتن گوتن یعنی که خوبه خوبه. بخیل که نیستیم ، لابد حال می کرد.بقیه میزهای صدکیلویی را دور حیاط جابجا می کردند و پدر واوتر دو بار از روی صندلی از پشت پرت شد پایین و ول کن هورا هورا نبود و پدر ماگدا برای ما کاپوستا پخته بود که غذایی است شامل کلم های پخته و بخارپز شده که تویش پر از پشم هفت تا گربه ای بود که از توی سیفون توالت تا توی قابلمه ی غذا رفت و آمد دارند.حالا من برگشتم دارم پیاز و سیر و شوید و کره و حشره کش از تنم پاک می کنم ، ماگدا زنگ زده که فردا صبح بیاین، کمک لازم داریم! عقبیم!

*A Perfect day for banana-fish

2011-07-20T16:43:00.002Z

این یک داستان واقعی خیلی رمانتیک و چندش آور و گهی است که نگارنده را خرسند و خواننده را متهوع می کند

2011-04-26T18:07:00.000Z

Who are you Sewage?

:

Sewage گفت...: Ive seen No.49 n Ive been there while you were watchin No.49...o cours u cant recall if u have blackout...u know,there is a huge story under that rubble..isn there?

تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

2011-04-15T12:53:00.001Z

نصف شب مستاجر مادرجون زنگ می زند که خانم دماغشون شکسته.سال 77 است.آزانس می گیریم می رویم پاسداران، بوستان هفتم پلاک 49 که حالا دیگر جایش هیچ چیز نیست. کلنگ پلاک 49 را مامان وقتی 7-8 ساله بود زد. پلاک 49 خانه ی خون و مرگ و دروغ است. آخرین هفته ای که ایران بودم ماشین قراضه ی تپل مان را برداشتم رفتم بوستان هفتم نشستم روبروی پلاک 49 سیگار کشیدم و با خاک اش حرف زدم.

گفتم دوستت ندارم برای اینکه پر از خون و دروغ بودی و یک شب روی مبل ها ملحفه کشیدیم و رفتیم. گفتم دوستت ندارم چون وقتی می خواستیم از شر ت خلاص شویم باید توی دادگاه های شعبه ی رسالت ِ تابستان سال 80 با قاضی هایی که هفته به هفته عوض می شدند سر و کله می زدیم. گفتم حالم را بهم زدی بسکه مردهای سبیل کلفت آمدند نشستند توی پذیرایی خانه ی ما و من امتحان جغرافیا داشتم و گوش می کردم که چه مصیبتی شده ای. پلاک 49 یکی از سه خانه ای بود که قبل از آمدنم دیدم و آمدم و تمام شد.

آن نصف شب پاییز 77 توی راه پله های سنگی خون چکیده بود و رد خون توی سالن بزرگ می رسید به یک دریاچه خون که از مادرجون 50 کیلویی من می رفت و با حوله جمع می کردم می ریختم توی تشت و باز از نو می شستم و خالی می کردم.

مادرجون ناقل هموقیلی بود و دریاچه ی خون اش بند نمی آمد. انگشت گذاشته بود روی دماغش از درد فشار نمی داد و تا گردن توی خون خوابیده بود و باباجون نگاه می کرد و اشک می ریخت. بسکه پارکینسون داشت و نمی توانست هیچ کار دیگری بکند. بسکه حتی نمی دانست حالا دیگر انقلاب شده و شماره ی اورژانس ها عوض شده و برفرض هم که بداند تارهای صوتی ش سالهاست از هم پاشیده اند.

بعد زندگی ما منتقل شد به پلاک 49. مثل وقتی که مادرجون از حافظ زنگ زده بود و گفته بود بیایید بیمارستان آبان دست من شکسته. در ماشین را باز کرده بود و مثل همیشه با جثه ی نحیفش کِش و واکش کرده بود که باباجون را بیرون بکشد و افتاده بود توی جوب . دستش قدر یه گل کلم سفید شده بود و از مچ کج مانده بود. رفتیم نشستیم توی بیمارستان آبان و دستش را که جا انداختند چنان هواری کشید که برق از سرم پرید و دفتر علوم ام جر خورد و هنوز هم دارمش. مامان گریه می کرد و می گفت چرا یک پرستار برای بابا نمی گیرید و مادرجون می گفت حالا که پیر و مریض شده پرستار بگیرم؟

من دچار آن چیزی هستم که می گویند بلک آوت. بخشی از زندگی من توی حافظه م پاک شده و حالا هرچقدر هم فکر کنم نمی توانم بگویم دفعه ی بعدی که رفتیم ایرانمهر و مادرجون به من گفت : بچه ت به دنیا اومد؟ چی شده بود. مثل اینکه نوار سیاه می شود و توی فریم بعدی من وایسادم توی اورژانس ایرانمهر و مادرجون با چشم های خالی زل زده و می پرسد بچه ت به دنیا اومد؟ خیلی درد کشیدی؟ مامان نشسته کنار تخت و حرف نمی زند چون مادرجون به من گفته: این پرستار خیلی گریه می کنه. ناراختم می کنه. بعد می خوابد و مامان دستهای مادرجون را با حوله ی نم دار می شوید و ناخن هایش را لاک نقره ای می زند که وقتی بیدار شد خوشحال بشود. وقتی بیدار می شود من از مدرسه رسیده ام و کیفم را که می گذارم روی تخت می گوید خیلی خوب خوابیدم ها. و از دیدن دستهایش که قشنگترین دستهای دنیا بودند حظ می برد و هی نگاهشان می کند و ما قسم اش می دهیم یک ماه پیش ما بماند تا خوب ِ خوب بشود و پرستار بگیرند. پرستار می گیرد و پرستار و مستاجر خانه را پر از دروغ و خون و کثافت می کند.

Words that jingle in my head

2011-04-10T21:48:00.000Z

من میام ایران

دوباره دانشجوی دانشگاه تهران می شم

از امیر آباد می گیم انقلاب

نفری سیصد و پنجاه تومن می دیم

می ریم هنر

طبقه ی دوم

صدیق می گه من سیگار نمی کشم چادرم بو می گیره

بعد کم کم دست می بره توی پاکت یکی ور میداره

نج کون به کون می کشه

سرمون رو میذاریم روی میز

چس ناله

نج با حرص سیگارارو توی زیر سیگاری های چوبی هنر فشار می ده

سروصدا می ره روی مخمون

4 ساعت می شینیم

کونا درد می گیره

من میرم سر امیرآباد

وای میسم توی صف تجریش

هی دعا می کنم یا بیافتم صندلی جلو

یا کنار در

از وسط می ترسم

از دستمالی شدن

تجریش هی می گم پل رومی

هیشکی نمی ره پل رومی

راه می افتم سمت میدون قدس

اونجا می گم مستقیم

سر چراغ پل رومی که دویست سال طول می کشه پیاده می شم

پیاده رو ها پر از چاله چوله س

مامان می گه شام نمی خوای؟

می گم نه

صدای آمریکا کس می گه

غر می زنم

کیوی ور میدارم

حلقه حلقه می کنم می خورم

ولی حرف می زنم

صدای خودم رو می شنوم

وقتی حرف می زنم گریه م نمی گیره

وقتی میام خونه لازم نیست توی تاریکی چراغ روشن کنم

Warsaw - 14, Your lips move but I can't hear what you're saying

2011-03-27T20:35:00.000Z

اولش دست و پا می زدم برای اینکه با یک نفر حرف بزنم

یادمه اون شبی که تولد بود و مست بودیم نشسته بودم کنار پاول که بهش گفتم تنها چیزی که م یخوام اینه که با یکی حرف بزنم

یادمه توی عالم مستی بغلم کرد گفت همه چیز رو خودت حل نکن، کم میاری

بعد جایی رسیدم که دیگه هیچی نداشتم بگم

2011-03-24T01:19:00.001Z

وقتی 12 ساله بودم من و بابا یک دفتر درست کردیم. بابا می دونست من دوست ندارم حرف بزنم. روی دفتر نوشتیم مکالمات من و بابا. تاریخ زدیم. برای هم می نوشتیم شب ها می گذاشتیمش کنار تخت . من همیشه از مرگ بابا می ترسیدم. بابای من از بابای همه پیرتر بود. با خودم می گفتم تا 60 ساله نشده نباید ترسید.

بابا شب ها توی مطب کار می کرد و من صبر می کردم تا بیاد پایین، دومینو های رنگی رو می چیدیم دورتا دور خونه، تا صبح بریز و از نو بچین بود تا دست آخر همه چیز به ردیف در میومد و بعد با یه اشاره ی انگشت همه ش پشت هم می ریخت و من می دویدم دنبال رنگ هایی که روی هم می افتادن.

می گن من نمی خوابیدم، مرض داشتم یا صرفا قر و قاطی بودم. شب ها مامان بغلم می کرد توی خونه راه می رفت می زد پشتم، بعد از بابا می پرسید ببین خوابش برده، بابا می گفت چشمهاش مثل ب. ام. و بازه. بعد سوار ماشین می شدن و من رو توی خیابون های جنگ زده می گردوندن که خوابم بره. لالایی بابا ریتم خودش رو داشت. شاد بود. انگار سوت می زد و نور سبز تیره راه می نداخت. سرم رو می ذاشت روی شونه ش می رفت تا ته سالن که یه گیاه بزرگ توی گلدون داشتیم که تا سقف رسیده بود و مثل درخت شده بود. توی گلدونش میوه ی کاج ریخته بودن. میوه ی کاج من رو از جام بلند کرد و راه انداخت. قبل از اون دست می کردم توی گلدون و خاکش رو می خوردم و چاردست و پا سیر و سفر می کردم. لالایی مامان قرمز بود. من در آوردی خودش بود. آخرش می گفت: تو هم یه روز بزرگ می شی، واسه خودت مامان می شی. روی پاهاش می خوابوند تکون می داد و می گه اونقد چشمات باز می موند تا یهو بیهوش می شدی.

وقتی دیر می کرد من غرغر می کردم مامان می گفت بخون:السون و ولسون، بابا رو به ما برسون. دیم دیم دیریم دیم از پله ها پایین می اومد. من که روی سکوی آشپزخونه بودم شروع می کردم بابا رو بوس کن که تو دنیای منی.

بابا با ما لگو بازی می کرد. وقتی میکرو خریدیم می شستیم به نوبت ماریو بازی می کردیم. برامون تعریف می کرد که چطور جوراب هاشون رو گوله می کردن و توی کوچه های خیابون یاس و چهارصد دستگاه فوتبال بازی می کردن. وقتی از بابا حرف می زنم می دونم هیچ جا تموم نمی شه.

همیشه بر می گردم و می نویسم بابا برای من فرش های طلایی و بنفش و پیست اسکی توی حیاط 40 متری ست، اون سالی که سگ برف اومد و تمام روز پیست ساختیم که تا صبح فرداش با سینی روش سر بخوریم . بابا اون آدمیه که همه ی مهمونی ها رو گرم نگه می داشت و روی میز آتیش روشن می کرد و "مرا ببوس" رو با پیانو می زد . بابا اصلن نت خونی بلد نبود. یه روز هوس کرد پیانو بزنه و نشست پاش و بعدش هر آهنگی می ذاشتیم براش توی نیم ساعت در میاورد و با آکورد های اختراعی خودش می زد. می شستم اون ور پله ها زل می زدم بهش تا یهو می زد توی خط ِ "قد و بالای تور عنا رو بنازم"

بابا با این نقطه که اینجا می ذارم تموم نمی شه. بابا قهرمانه.

2011-03-18T19:37:00.003Z

ما یه مش غلامحسین نفتی داشتیم زمان جنگ

کل محل رو تامین می کرد

همینجوری هم میلیونر شد

طناب می بست در مغازه ش

مردم می رفتن دبه هارو می بستن به طناب

سر ظهر می دیدی یه کیلومتر دبه های رنگ وارنگ توی شریعتی تاب می خوره

بعد بابابزرگم عادت داشت توی خواب راه می رفت

پا می شدیم می دیدیم داره راه می ره عصاش رو می کوبه می گه اَی غلامحسین پدرسگ، گورستون-رفته، ننه ت رو سگ بگاد

2011-03-17T08:55:00.000Z

من فقط یک نفر رو داشتم

که هر شب خوابش رو می بینم

که دیگه باهام حرف نمی زنه

که فقط دو بار دیدمش

& then all da other vampires said why are u crying?
aren't those just ur baby teeth?
he said no those are my grown up teeth
& vampires knew he couldn't be a vampire anymore
so they left him.